Het is 19 maart 1919 en je loopt over de verlate straten van New Orleans. Er is niemand te zien maar jazzmuziek lijkt de stad te vullen, het komt uit elk huishouden. De reden? Geen Mardi Gras of een andere feestdag. De reden is een dreigbrief van een moordenaar.

“Ze hebben me nooit gepakt en dat zullen ze ook nooit doen. Ze hebben me nooit gezien, want ik ben onzichtbaar, zoals de ether die jullie aarde omringt. Ik ben niet menselijk, maar een geest en demoon uit de heetste hel. Ik ben wat jullie New Orleanians en jullie domme politie de Axeman noemen.” Deze dreigende woorden gaan gepaard met een waarschuwing: de Axeman zou iemand vermoorden op 19 maart 1919 in New Orleans. De Axeman heeft al vijf moorden op zijn naam staan wanneer deze brief met waarschuwing bij The Times-Picayune binnenkomt. Toch hoeft niet iedereen angstig af te wachten aangezien de moordenaar ieder huishouden zou sparen waar jazzmuziek klinkt. Het gevolg is een avond vol muziek en een stad die nog een moord bespaard bleef.  

De Axeman volgt een duidelijk patroon: hij vermoordt Italiaanse winkeleigenaren en familie als ze slapen met voorwerpen uit hun eigen huis waarbij de voorkeur uitgaat naar een bijl. In totaal heeft hij zes mensen vermoord en gepoogd nog zeven anderen van het leven te beroven. Er bestaan veel twijfels over welke moorden daadwerkelijk door de Axeman zijn gepleegd, het feit dat de moordenaar nooit gepakt is maakt dit nog moeilijker vast te stellen. Er bestaan verschillende theorieën. Omdat de meeste slachtoffers Italiaans waren zouden de moorden vendetta’s kunnen zijn. Anderen zijn er zeker van dat alle moorden door één moordenaar zijn gepleegd. Sommigen denken dat de mogelijkheid dat iemand de moordenaar kopieert om makkelijk met een moord weg te komen ook overwogen moet worden.   

Naast de identiteit van de moordenaar is die van zijn slachtoffers ook relevant. Hij viel nietsvermoedende Italiaanse winkeleigenaren aan. De Italiaanse afkomst van deze mensen maakt dat ze een specifieke plaats in de maatschappij werden opgedrongen. Amerika deskundige Noortje van den Eerenbeemt vertelt dat een Italiaanse afkomst relevant is: “het was een onderdrukte groep”. In het New Orleans van 1919 werden Italianen gemarginaliseerd. De discriminatie droeg bij aan een verminderd vertrouwen in autoriteiten vanuit de Italiaanse gemeenschap. Het vooroordeel van de gewelddadige Italiaan maakte het makkelijker om de moorden als vendetta te bestempelen. Tot op de dag van vandaag wordt er gespeculeerd in hoeverre er sprake is geweest van vendetta’s.

Het feit dat hij graag jazzmuziek wilde horen past wel goed in het beeld van de stad volgens Van den Eerenbeemt: “jazzmuziek zit in het DNA van New Orleans”. Het feit dat de moordenaar de hele stad dwong te luisteren naar deze muziek illustreert deze diepe band.

Er zijn wel eens verdachten geweest maar de identiteit van de Axeman is nooit bevestigd. De Axeman zelf schrijft in zijn brief dat hij ook nooit gepakt zal worden: hij is niet menselijk. “Ik ben, was en zal altijd de wreedste geest zijn die ooit heeft bestaan in feit en verbeelding.”