20 september 2018 staat de media vol met nieuwsberichten over het Stint-ongeluk dat die ochtend had plaatsgevonden. Vier kinderen zijn overleden, een ander kind en de bestuurder raakten zwaargewond. 13 februari 2026 heeft de rechtbank uitspraak gedaan in deze tragische zaak: wel schuld, geen straf voor de twee directeuren van het bedrijf achter de Stint. Hoe kan het dat er nu pas duidelijkheid is in deze zaak en dat er niet eens een straf wordt opgelegd?
Het Openbaar Ministerie begint direct na het ongeluk met haar onderzoek naar de oorzaak. Na jaren aan onderzoek trekt zij de conclusie dat er geen schuld ligt bij de bestuurder. Volgens het OM heeft zij er ‘alles aan gedaan’ om het ongeluk te voorkomen. Het gaat dus niet om een menselijke fout, maar er kan ook niet worden vastgesteld dat het ongeluk is veroorzaakt door een technisch defect. Doordat de oorzaak van het ongeluk niet glashelder is, is het nog lastiger een schuldige aan te wijzen.
De zaak is dus wat ingewikkelder, omdat het om een schulddelict gaat. Kortom, of Peter Noorlander en Edwin Renzen opzettelijk een onveilig product op de markt hebben gebracht/ gehouden, Dit is erg lastig te bewijzen, omdat je moet aantonen dat de directeuren wisten dat het niet helemaal veilig was en daarmee de kans op een ongeluk “voor lief nemen”. Want, zo vertelt Desiree: “als je weet dat je rem defect is, dan kun je ook weten dat daar een ongeluk mee kan gebeuren”.
“Als je weet dat je rem defect is, dan kun je ook weten dat daar een ongeluk mee kan gebeuren”
Maar een technisch probleem is niet gevonden en er zijn ook geen aanwijzingen dat er bepaalde ‘veiligheidsissues waren’, waardoor de rechtbank heeft geoordeeld dat er geen opzet in het spel was, licht Desiree toe. Voor dit feit zijn de directeuren dan ook vrijgesproken: geen schuld en dus ook geen straf. Het OM is het daar niet mee eens en de officier die aan deze zaak werkt, vertelt in haar requisitoir dat het ‘niet de vraag is óf het misgaat, maar wanneer”. Volgens het OM waren er ‘honderden meldingen van klanten’ waar Stint niets mee heeft gedaan. Bovendien zijn er aanpassingen gemaakt aan het product die niet veilig waren en werden de gebruikers hier ook niet over geïnformeerd.
“Het is niet de vraag óf het misgaat, maar wanneer”
Daarnaast worden de twee mannen vervolgd voor valsheid in geschrifte. Ze zouden “in het mailverkeer met het Ministerie informatie hebben gedeeld die niet juist was”, licht Desiree toe. De rechtbank oordeelt dat dit inderdaad is gebeurd, maar dat het ook al acht jaar geleden heeft plaatsgevonden. Daarnaast is het bedrijf ook getroffen door het ongeluk. Een straf moet afschrikken en ervoor zorgen dat mensen niet nog een keer de fout in gaan. In dit geval denkt de rechtbank dat de directeuren dit niet nog een keer zullen doen: “deze mensen moeten wel heel gek zijn, willen ze dit nog een keer gaan doen” zegt Desiree hierover.
Peter Noorlander en Edwin Renzen hebben in de rechtbank gedeeld dat dit ongeluk voor hun “ook een groot drama” is geweest. Ze vertellen dat ze nog altijd “stilstaan bij wat het ongeluk teweeg heeft gebracht”. Maar ze vinden ook dat ze altijd hebben meegewerkt aan het onderzoek en dat het “niet onze werkelijkheid is” dat het ongeluk hun schuld is.
De rechter oordeelt dat de veiligheidsrisico’s niet de schuld zijn van Renzen en Noorlander, omdat er simpelweg geen oorzaak is gevonden. De rechtbank vindt de kans klein dat dit nogmaals zal gebeuren en vinden daarom een straf niet passend. Zowel de nabestaanden als het OM begrijpen de uitspraak niet, het OM gaat dan ook in hoger beroep tegen de zaak. De uiteindelijke uitspraak laat nog even op zich wachten, maar voorlopig zullen we nog geen Stint 2.0 op de weg zien.