Interview met Tijdlijn
Van probleemjongeren naar voetbalsterren 
29 april 2024
Kyra Volkers
Student minor Journalistiek en Nieuwe Media 2023-2024

Van je hobby je werk maken, het is niet voor iedereen weggelegd. Danny Volkers (49) durfde de sprong in het diepe te maken. Na zeventien jaar in de jeugdzorg startte de voetbalfanaat als coach. Nu mag hij zich vol trots hoofd jeugdopleidingen van Roda JC noemen.

Als kind zijnde nemen we onze ouders te vaak voor lief. Zo heb ik zelf soms te weinig bewust meegemaakt van mijn vaders carrière. Pas naarmate ik ouder werd, besefte ik hoe speciaal en moedig het van hem was om de voetballerij in te gaan, een wereld vol onzekerheid en concurrentie. Recentelijk is hij gepromoveerd tot hoofd jeugdopleidingen van Roda JC, iets waar ik zelf ook regelmatig over bevraagd wordt. Misschien is het dan toch een idee om me eens te verdiepen in de trainer, die ik in ieder aspect, op zijn werk na, zo goed ken. 

Danny Volkers bij Roda JC. Foto: De Limburger

Hoe ik je ken is voetbal je leven, is dit altijd al zo geweest?

‘Ja, van kinds af aan was ik op het voetbalveld te vinden. Uiteindelijk heb ik een kans gekregen om betaald voetbal te spelen, MVV had me een contract aangeboden. Helaas heb ik dit toen niet kunnen aangrijpen. Ik heb een compartimentsyndroom in beide benen, hierdoor komt er een hoge druk te staan op de spieren in mijn onderbenen. Dit maakte het erg lastig en pijnlijk om zelf als voetballer door te gaan. Daarbij was ik toen net afgestudeerd en paste het ook niet helemaal in mijn leven. Het feit dat ik zelf nooit als voetballer het betaald voetbal heb kunnen behalen, geeft me nu wel de motivatie om anderen hiermee te helpen.’

Ieder kind kijkt op tegen zijn vader. Maar pap, ik denk dat ik nooit helemaal beseft heb hoeveel moed en doorzettingsvermogen jij in je carrière hebt moeten tonen. Je hebt bijna je hele leven in de jeugdzorg gewerkt, hoe was het om ineens die stap naar de voetballerij te nemen? 

‘Het was natuurlijk niet gemakkelijk, voetbal is een erg onzekere sector, ieder jaar moet er een nieuwe selectie gevormd worden. Zo zit je toch ieder jaar weer aan de onderhandelingstafel.  Ik heb het altijd leuk gevonden om voor een groep te staan, mensen te helpen en inspireren. Alleen in de jeugdzorg was dit erg lastig. Je werkt natuurlijk met moeilijk opvoedbare jongeren, bij hen is de motivatie soms ver te zoeken. In de voetbalwereld is dit totaal anders, jongens doen er alles aan om een plekje in het team te veroveren. Je hebt samen een doel voor ogen, en kan hier als team naartoe werken.’ 

‘In de jeugdzorg werk je met moeilijk opvoedbare jongeren, bij hen is de motivatie ver te zoeken. In de voetbalwereld is dit totaal anders’

Recentelijk ben je gepromoveerd tot hoofd jeugdopleidingen bij Roda JC, hoe heb je hierna toegewerkt?

‘Ik ben bij Roda begonnen in 2013 , hier heb ik vervolgens zowat ieder elftal getraind. Ik begon met de onder 15 tot Jong Roda. Daarbij ben ik een aantal perioden assistent-trainer van het eerste geweest. Na al die teams doorlopen te hebben, ben ik nu gepromoveerd tot hoofd van de jeugdopleidingen. Ik heb dan niet meer echt mijn eigen team, maar stuur wel de andere trainers aan.’

Mis je dat weleens, je eigen team?

‘Tuurlijk. Als team zijnde is het toch anders, je leeft samen naar de wedstrijden toe. Dat ervaar ik nu veel meer van een afstand. Maar daartegenover staat dat ik in deze functie veel meer verantwoordelijkheden heb. Dat biedt, zeker op latere leeftijd, meer toekomstperspectief. En ook al is het niet als trainer, ik ben nog steeds altijd aan de zijlijn te vinden.