Uit cijfers van het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS) blijkt dat in Nederland het zogeheten ‘beloningsverschil’ tussen man en vrouw in verband staat met de grootte van een bedrijf.
Het CBS definieert deze beloning als ‘het gemiddelde uurloon’. In de volgende grafieken wordt de beloning van een vrouw weergegeven in percentages ten opzichte van dat van een man. In de grafieken is te zien dat hoe groter de bedrijven zijn, hoe groter het verschil in beloning tussen mannen en vrouwen is. Beginnend bij bedrijven met minder dan tien werknemers, en eindigend bij bedrijven met meer dan honderd werknemers.
De grafieken tonen aan dat bedrijven met meer dan honderd werknemers een groter belongingsverschil hebben. Ook is de stijging groter binnen grotere bedrijven. Daarnaast is te zien dat het verschil zelfs is gestegen over de jaren. Bij ‘middelgrote’ bedrijven van tussen de tien en honderd werknemers is het verschil in 2011 en 2013 rap gegroeid.
Cross-cultureel psycholoog J.M. Kwint verklaart dit verschil tussen grotere en kleinere bedrijven door het verschil in toegankelijkheid en verantwoording die werkgevers binnen kleinere bedrijven af moeten leggen, ten opzichte van grotere bedrijven.
“Wanneer er meer direct contact bestaat tussen werkgevers en werknemers, zal er een persoonlijkere sfeer ontstaan. Dit is in kleinere bedrijven veel meer het geval dan in grotere bedrijven. Er zijn minder ’tussenstappen’ voor werknemers om hun doel te bereiken. Ook zullen zij, wanneer er meer persoonlijk contact is, sneller hun frustraties uiten.” Wat betekent dat werknemers in kleinere bedrijven eerder aan de bel zullen trekken wanneer zij merken dat er een salarisverschil is.
Maar ook in de kern is het probleem tussen grote en kleine bedrijven volgens Kwint anders. “Grote bedrijven bestaan vaak al langer. Er is vaak een systeem opgebouwd dat moeilijk veranderd kan worden. Of werknemers voelen dat het systeem moeilijk veranderd kan worden.” Wat betekent dat werknemers ook het gevoel hebben dat een beloning of salaris al heel lang vastligt, en dus ook verschillen hierin.
Volgens Loonwijzer.nl komt het verschil in salaris tussen mannen en vrouwen vaak door de bestaande stereotypes. Mensen leven de stereotypes, al dan niet onbewust, na. Vrouwen kiezen sneller voor een opleiding of baan die makkelijk te combineren is met een eventueel gezin.
Grotere bedrijven hebben volgens de website meer regelingen en mogelijkheden om gezin en werk te kunnen combineren. Ondanks deze regelingen kiezen vrouwen toch vaker voor bedrijven dichtbij hun huis, vaak kleinschaligere organisaties. Dit leidt automatisch tot een lager salaris, aangezien grotere bedrijven gemiddeld hogere salaris geven. Hoewel dit een goed inzicht biedt in de keuzes van zowel mannen en vrouwen, verklaart het niet waarom er binnen deze grote bedrijven een groter beloningsverschil bestaat dan bij kleine bedrijven.
Volgens de Volkskrant zijn redenen onder andere de meerderheid aan mannen in leidinggevende functies én het feit dat vrouwen er vaker voor kiezen om deeltijds te werken, redenen voor het gemiddelde salarisverschil. Dit zou, desalniettemin, weggelaten zijn in Het Nationale Salarisonderzoek, waar de Volkskrant over schrijft. Uit dit onderzoek blijkt dat er nog steeds een onverklaarbaar verschil is, wanneer deze (en andere) factoren worden gecompenseerd. Het is, volgens het CBS, moeilijk om eerlijk het verschil te berekenen omdat je dit alleen kunt doen met werknemers die éxact hetzelfde aantal uren werken en éxact dezelfde functie hebben.